Stedenbandkrant

Vier keer per jaar brengt de Stedenband Haarlem-Mutare de Stedenbandkrant uit en eenmaal het engelstalige City Link Magazine.

De Stedenbandkrant houdt u op de hoogte van activiteiten die in Haarlem en Mutare plaatsvinden. Het abonnement op de Stedenbandkrant is gratis. Een keer per jaar vragen we een vrijwillige bijdrage voor de kosten van drukken en verspreiden.

Wilt u een abonnement? Zendt dan een e-mail voorzien van uw naam, adres, postcode en woonplaats aan info@haarlem-mutare.nl

U kunt de krant ook downloaden in pdf-formaat, links kunt u vinden op deze pagina. U heeft voor het downloaden een Adobe Acrobat reader nodig.

Redactie:
Isobel Buiter
Angela Evenhuis
Geke Leistra
Michaël Maas
Leen van de Polder
Johan van Someren

Deze redactie is op zoek naar nieuwe leden, als je belangstelling hebt, stuur ons dan een e-mail.

Op deze pagina de stedenbandkrant als pdf fie om te downloaden en een overzicht van de inhoud van de krant.

Stedenbandkrant nr. 73 pdf-file 1MB

Stedenband en het coalitieakkoord pdf-file
De raadsfractie van de coalitie hebben wij een aantal vragen gesteld over de Stedenband

Stedenbandkrant nr 72 april 2010

Stedenbandkrant nr 71 december 2009 pdf-flie

Stedenbandkrant nr 70, oktober 2009

Stedenbandkrant nr 69, juni 2009

Stedenbandkrant nr 68 april 2009

Stedenbandkrant nr 67, december 2008
pdf-file, 805 KB

Stedenbandkrant nr. 66, september 2008
pdf-file, 834 KB

Stedenbandkrant nr. 65, juni 2008
pdf-file 1,8 MB

Stedenbandkrant nr. 64, april 2008
pdf-file 1,13 MB

Stedenbandkrant 63, december 2007
Een special over gezondheidszorg

Stedenbandkrant nr. 62, oktober 2007
pdf-file 2,15 MB

Stedenbandkrant 61, juni 2007
pdf-file 850 KB

Stedenbandkrant 60, april 2007
pdf-file 500 KB

Stedenbandkrant 59, december 2006
pdf-file 700 KB

Samenwerking in plaats van paternalisme

De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) kiest in haar rapport Minder pretentie, meer ambitie bewust voor de term ‘ontwikkelingshulp’ in plaats van ‘ontwikkelingssamenwerking’. Van ontwikkelingssamenwerking kan volgens de WRR geen sprake zijn omdat de term een gelijkwaardigheid suggereert, die niet bestaat. Sterker nog, het gebruik van deze term zou een vorm van politiek correct taalgebruik zijn waar de Raad zich verre van wil houden. Volgens de WRR bestaat tussen de Westerse wereld en ontwikkelende landen een hulprelatie, die per definitie asymmetrisch is. (Minder pretentie, meer ambitie: ontwikkelingshulp die verschil maakt, Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, 64 (Amsterdam, Den Haag 2010) 33)

Zou de WRR tot dezelfde conclusie zijn gekomen als die relatie was gebaseerd op wat werkelijk leeft in de samenlevingen die de hulp ontvangen? Door ontwikkelingssamenwerking te reduceren tot ontwikkelingshulp wordt voorbijgegaan aan de kennis en capaciteiten van de ontwikkelende landen zelf en wat wij daarvan kunnen leren. Voor een beleid ten behoeve van een verantwoorde en duurzame globalisering en het vergroten van de zelfredzaamheid van ontwikkelende landen, is meer nodig dan hulp alleen.

De Stedenband Haarlem-Mutare bewijst dat de relatie tussen de Westerse wereld en ontwikkelende landen niet per se een van hulp is en asymmetrisch. De Stedenband wil bewonersgroepen met elkaar verbinden en gezamenlijk streven naar een duurzame samenleving zowel in Haarlem als in Mutare. In samenwerking met lokale gemeenschappen, organisaties en gemeentebestuur, voert de Stedenband projecten uit in Mutare en in Nederland. De Stedenband neemt zo een unieke positie in in het landschap van de ontwikkelingssamenwerking, omdat slechts enkele ngo´s ervaring hebben op beide terreinen.

In deze samenwerking staat wederkerigheid centraal; gelijkwaardigheid, het beter leren kennen van elkaar en wederzijds respect karakteriseren deze relatie. Mede om die reden hecht de Stedenband aan de term ‘samenwerking’ in plaats van ‘hulp’. Wederkerigheid krijgt vorm door de uitwisselingen die de Stedenband organiseert. Nederlandse jongeren die naar Zimbabwe gaan, hebben vaak een eenzijdig beeld van de situatie in het land. Ze denken de mensen daar iets te leren, maar in de praktijk leren ze juist zelf veel van de uitwisseling. Ze realiseren zich, dat hun opvattingen en culturele (voor)oordelen niet universeel zijn en die ervaring maakt hen rijker.

Om elkaar op basis van gelijkwaardigheid beter te leren kennen is kennisuitwisseling op alle niveaus van belang en niet alleen op universitair niveau, zoals de WRR bepleit. Een goed voorbeeld zijn de Mutare Haarlem Sportleaders: jonge schoolverlaters (vaak zonder enige schoolkwalificaties) die zijn opgeleid tot sportbuurtwerker. Inmiddels hebben zij een eigen sportorganisatie opgezet, verzorgen zij de opleiding en dragen zij tegelijkertijd bij aan samenlevingsopbouw. Met deze werkervaring bouwen ze aan een betere toekomst voor henzelf. De Sportleaders zijn bovendien een bron van inspiratie voor de Haarlemse CIOS-leerlingen, met wie jaarlijks uitwisselingen worden georganiseerd. Tijdens een van de uitwisselingen is het Back-to-Basic sportlespakket voor Nederlandse basisschoolkinderen tot stand gekomen. In 2008 verzorgden CIOS leerlingen en MHS sportleiders in Haarlem deze Mutarese sport- en spellessen in het kader van Buurt Onderwijs Sport (BOS). (Minder pretentie, meer ambitie, WRR, 210.)

De organisatie in Haarlem leert ook van projecten, die door Zimbabwanen in Mutare worden opgezet. Zo ondersteunt de Stichting sinds 2001 het Teen HIV Prevention Programme (THPP): een project waarin jongeren tussen de 16 en 25 jaar gezondheidsvoorlichting geven aan leeftijdsgenoten. Zo worden jaarlijks 30.000 jongeren bereikt door 50 jongeren, die door de Stedenband zijn opgeleid. Zij kijgen vooral voorlichting over aidspreventie. Door de kleinschaligheid en de goede lokale contacten is dit project een groot succes geworden. Het THPP heeft het taboe op de ziekte doorbroken, jongeren praten onderling over seksualiteit en de problemen die zij tegenkomen. Deze succesformule is aanleiding voor de Stedenband om een dergelijk peer-education project op te zetten omtrent seksueel gedrag in Haarlem. (Voor meer informatie over THHP zie: ‘Stedenbandkrant’, Stichting Stedenband Haarlem – Mutare, 69 (Haarlem, juni 2009) 8-9)

De Stedenband vindt dat projectvoorstellen moeten voortkomen uit de lokale samenleving zodat er voldoende draagvlak is voor het project. Overigens zijn niet alle projecten geschikt, omdat het moet passen binnen de expertise en mogelijkheden van de organisatie.

Volgens de WRR hangt de toekomst van Nederlandse ngo’s af van de mate waarin zij kunnen bijdragen aan mondiale ontwikkeling en of zij daarin nog een eigen toegevoegde waarde hebben. Niet alleen de Nederlandse overheid, maar ook Nederlandse ngo’s zouden zich moeten specialiseren in specifieke landen en op die terreinen waar Nederland goed in is. Bijvoorbeeld op het gebied van landbouw, water, de rechtstaat, samenlevingsopbouw of hiv/aids en seksualiteit. Specialistische ngo’s zouden op deze wijze een bijdrage kunnen leveren in bijvoorbeeld het verder ontwikkelen van kennis en methoden rondom burgerparticipatie. (Minder pretentie, meer ambitie, WRR, 271) Zeker als het gaat om samenlevingsopbouw is kennis van de sociale, politieke en economische situatie evident evenals hechte contacten met de bevolking. Daar hebben ontwikkelingssamenwerkingsorganisaties, zoals de Stedenband, een meerwaarde omdat zij de situatie en de mensen op de grond kennen als geen ander.

In ontwikkelende landen ontbreken vaak structuur, middelen en  mogelijkheden om problemen op te lossen en niet zozeer de kennis. Daarom startte de Stedenband in 1995 een huisvestingsproject in Mutare. Door gebrek aan structuur en middelen lukte het de Gemeente Mutare niet om de woon- en leefsituatie van de allerarmsten in de stad te verbeteren. Sindsdien draagt de Stedenband bij aan organisatieopbouw en het organiseren van bewonersgroepen. De Haarlem Mutare Housing Foundation Trust heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een volwaardige organisatie, die zelfstandig als woningbouwcorporatie kan gaan fungeren. De bewoners zijn verenigd in het bewonerscomité en controleren de organisatie en maken zo hun belangen kenbaar bij de Gemeente. Zo heeft het bewonerscomité vorig jaar tijdens een cholera-epidemie gezorgd dat vuilnis werd opgeruimd om besmettingen te voorkomen.

Naast specialisatie zijn continuïteit en een lange termijn visie essentieel voor een kwalitatief hoogwaardige en duurzame samenwerking tussen het Westen en ontwikkelende landen. Op dit moment dicteren het geld en de buitensporige verantwoordingscultuur de agenda’s van maatschappelijke organisaties, constateert ook de WRR. Te gedetailleerde voorwaarden maken het dikwijls onmogelijk in te spelen op de dynamiek in de landen zelf. (Minder pretentie, meer ambitie, WRR, 276) Projecten krijgen niet de kans zich te bewijzen, maar moeten altijd vernieuwend zijn: wat het ene jaar in is, is het volgende jaar uit de tijd. Dit switchen van thema’s is niet bevorderlijk voor een duurzame samenwerking. Daar komt bij dat subsidieverstrekkers vaak met een maximumduur van drie jaar werken, terwijl het zo’n 5 tot 10 jaar duurt voordat een project goed uitontwikkeld is en succesvol kan zijn.

Het is terecht dat de WRR ook aandacht besteedt aan de bescherming van mondiale publieke goederen. Niemand kan zonder die goederen en ze zijn belangrijk voor economische groei en ontwikkeling zoals klimaatbeleid, milieubescherming, kennis, financiële stabiliteit en veiligheid. Het realiseren of behouden van deze publieke goederen is belangrijk voor ons allemaal en vereist een goede samenwerking. (Minder pretentie, meer ambitie, WRR, 196-197, 271-27) Door elkaar te leren kennen, respect te hebben voor andere opvattingen en aandacht voor wederzijdse behoeften en noden is het mogelijk om tot goede samenwerking te komen. Alleen dan maken we een kans om milieuvraagstukken, (over)bevolking en klimaatproblemen het hoofd te bieden. Een paternalistische opstelling zoals hulp impliceert is een recept voor het kweken van ressentimenten. In een steeds meer interdependente multipolaire wereld is meer behoefte aan vrienden.

Angela Evenhuis