Nieuws over Zimbabwe

Weerstand en ontkenning: Zimbabwe’s uitgestelde hervormingsplannen
voortgangsrapportage van de International Crisisgroup (www.crisisgroup.org)
November 2011

Het lijkt erop dat het hervormingsproces in Zimbabwe op een dood spoor zit. Het GPA (Global Political Agreement) die ondertekend is door de 3 belangrijkste partijen in september 2008, wordt niet uitgevoerd door de regering. Sinds april 2011 zijn geen belangrijke veranderingen doorgevoerd. Kansen om een goede basis te leggen voor politiek en economisch herstel worden niet benut en zelfs tegengewerkt. Geweld en onderdrukking zijn aan de orde van de dag, ook de politie treedt niet altijd op. Lees meer…

De partij van President Robert Mugabe, de Zimbabwe African National Union-Patriotic Front(Zanu-pf), zit stevig in het zadel en wil het overwicht behouden in de veiligheidsdiensten. Deze laatsten tonen schaamteloze loyaliteit aan de Zanu-pf. Dit stamt nog uit de koloniale tijd toen Zanu-pf een bevrijdingsbeweging was. Ook ziet de regerende partij elke vorm van kritiek op de huidige veiligheidsdienst als ongepast.
Het ziet er ook niet naar uit dat er eerlijk en vrij gekozen kan worden in 2012 bij de verkiezingen met een nieuwe kandidatuur van Mugabe (88 jaar oud). De Zanu-pf werkt tegen en er zit geen schot in het opstellen van de nieuwe grondwet en het zekerstellen van een eerlijke stemprocedure.

Zimbabwe verkeert in een economische en politieke crisis. Economisch herstel stagneert bij gebrek aan buitenlandse investeringen en toegang tot kapitaal, investeringen zijn afhankelijk van politieke stabiliteit op lange termijn. De Southern African Development Community (SADC) wil verbeteringen zien in het bewaken van de rechtsorde en houdt toezicht op de uitvoering. Het ontbreekt aan een gedegen politiek systeem waarbij samenwerking en een gezonde competitie tussen de partijen kan bestaan, ook ontbreekt het opzetten van een goed economisch herstelplan. De Zanu-pf beweert dat alle problemen in het land en het ontbreken van herstel, voortkomen uit de door het westen opgelegde sancties. De echte redenen van de eigen rol ziet de partij echter over het hoofd. De Zanu-pf wil helemaal geen verandering maar kon moeilijk nee zeggen tegen de door SADC opgelegde samenwerking. Reden om veranderingen te saboteren, plannen worden gewoon niet ten uitvoer gebracht.

De JOMIC (Joint Monitoren and Implementation Committee) functioneert als een controlerend contactgroep die samenwerkt met de politieke structuren in elke provincie. JOMIC  heeft vertegenwoordigers uit zowel de burgerlijke samenleving als uit het traditionele leiderschap. Diverse districtcontactcomités (groepen) worden getraind en opgezet. Klachten worden in behandeling genomen en ook onderzocht. JOMIC moet haar geloofwaardigheid bewijzen door uitbarstingen van geweld goed te onderzoeken en de rol van de politie onder de loep te nemen.

Op 22 april 2011, werd een ontwerp verkiezingsplan door diverse onderhandelaars ondertekend, op 6 juli 2011 werd aansluitend een schema ondertekend, met de focus op:
Opheffen sancties;
het maken van een grondwet;
hervorming van de media en madiawetten;
hervorming van de kiesregisters en kieswet;
vrijheid van vereniging en vrijheid van samenkomsten en vergaderingen;
 

Aanbevelingen aan de Zanu-pf:
De veiligheidsdiensten moeten de grondwet en wetgeving respecteren;
einde maken aan geweld en wetsovertredingen die door de veiligheidsdiensten gesteund worden(arrestatie van ministers);
Central Intelligence Organisation(CIO) ordenen en onderwerpen aan de wet ;
toezicht van Afrikaanse controleurs  van 6 maanden voor de Verkiezingen tot 6 maanden erna.
De reactie laat nog op zich wachten…

De veiligheidsdiensten zijn het ultieme bolwerk dat verandering in de weg staat. De veiligheidsdiensten hebben een tegenstrijdige erfenis: enerzijds zijn die professioneel, anderzijds worden ze misbruikt in de nationale politiek.
Selectieve toepassing van de wet en intimidatie zijn aan de orde van de dag. Zanu-pf verwerpt elke kritische analyse van buitenaf betreffende de rol van de veiligheidsdiensten. Het gaat in feite om 2 vormen van veiligheid: de lange- en korte termijn. De prioriteit ligt nu bij verkiezing gerelateerde veiligheid!

Er zijn echter ook kleine breuklijnen binnen de Zanu-pf… vanuit een schimmige relatie tussen veiligheidschefs en partijleden rijst de vraag wie er nu werkelijk aan de macht is en wat het echte probleem is? Is het Leger doordrenkt door de politiek of is de politiek doordrenkt door het Leger? Heeft de hoogbejaarde (88) Mugabe nog steeds controle in en over zijn partij?

Sommige elementen in de veiligheidsdiensten hebben zich uitgebreid naar de politieke- en economische sectors op aandringen van Mugabe en andere Zanu-f leiders. Het gaat hier om wederzijdse afhankelijkheid om gezamenlijk de macht te behouden. Zo blijft deze partij een oppermachtige kliek.

Een andere breuklijn is de onenigheid over de opvolging van Mugabe wanneer hij sterft, benadrukt door de dood van Solomon Mujuru (voormalig legeraanvoerder )in augustus 2011 in verdachte omstandigheden. Moord of een natuurlijke dood? Mujuru was gematigd en was een belangrijk tegengewicht tegen de haviken. Sommigen denken dat de weduwe van Mujuru, Joice Mujuru, een kans maakt op het Presidentschap.

Dankzij de klokkenluiderwebsite Wikileaks, (via duizenden telegrammen) bleek dat er een gespannen relatie was tussen generaal Mujuru en Mugabe en ook dat Mujuru Simba Makoni, een tegenstander van Mugabe bij de verkiezingen, steunde. De telegrammen openbaarden tevens de grote spanningen in het leger zelf en tussen het leger en de Zanu-pf. Intriges binnen het leger en andere veiligheidsdiensten blijven echter ondoorzichtig.

Veel inwoners zijn bang voor de betrokkenheid van politie en het leger bij politiek, jeugd- en activistenbewegingen. Er is behoefte aan effectief, neutraal en professioneel optreden door veiligheidsdiensten bij bedreigende en gewelddadige situaties. Vanaf begin 2011 is SADC prominenter aanwezig en de vorming van een SADC-technisch team kan ook zorgen voor het bestrijden van politiek geweld. De klok tikt… de grote verkiezing komt steeds dichterbij… maar er is nog steeds weinig zicht op minimale veiligheid en de garantie voor vrije en eerlijke verkiezingen.

Resistance and Denial: Zimbabwe’s Stalled Reform Agenda
Africa Briefing N°8216 Nov 2011

Seksueel geweld als strategie
Van de organisatie Aids-Free World is een rapport verschenen over seksueel geweld door de Zanu-pf tijdens de verkiezingen in 2008. Volgens de organisatie is sprake van doelbewust beleid. Ze dringt aan op vervolging van de daders en organisatoren.
Electing to Rape:
Sexual Terror in Mugabe's Zimbabwe
Aids-free World, New York pdf-file 1,5 MB

PERSBERICHT ADVOCATEN ZONDER GRENZEN- 14 oktober 2010

“A PLACE IN THE SUN”

Het is nog steeds zeer slecht gesteld met de Rule of Law (rechtstaat) in Zimbabwe. Advocaten en rechters worden door de overheid onderdrukt of omgekocht. Mensenrechten en internationale verdragen worden niet gerespecteerd en schendingen daarvan zijn aan de orde van de dag.

Dit blijkt uit het rapport “A Place in the Sun” van Advocaten zonder Grenzen, de General Council of the Bar of England and Wales, de Bar Human Rights Committee of England and Wales en de Commonwealth Lawyers Association dat op 29 oktober 2010 bij Köster Advocaten in Haarlem zal worden gepresenteerd.

Het rapport “A Place in the Sun” is het resultaat van een waarnemingsmissie van onder andere Advocaten zonder Grenzen naar Zimbabwe in 2009. In deze missie is de toestand van de Rule of Law onderzocht. In het rapport zijn aanbevelingen gedaan waarmee de Zimbabwe-projectgroep van Advocaten zonder Grenzen aan de slag is gegaan.

Op 29 oktober 2010 zal het rapport tijdens een bijeenkomst van Advocaten zonder Grenzen bij Köster Advocaten te Haarlem worden gepresenteerd. Op de bijeenkomst zullen gastsprekers uit binnen- en buitenland vertellen over het werk van Advocaten zonder Grenzen en de huidige situatie in Zimbabwe. Speciale gast is Chris Mhike, advocaat en voorvechter van mensenrechten en democratisering in Zimbabwe. Chris Mhike zal zijn visie geven op de situatie in Zimbabwe.

Agenda:

13.30 uur Ontvangst en lunch
14.00 uur Inleiding van Hans Gaasbeek (advocaat te Haarlem en bestuurslid van Advocaten zonder Grenzen)over het rapport “A Place in the Sun”;
14.15 uur Uitleg van Margot Span (advocaat te Haarlem) over het doel en de plannen van de Zimbabwe-projectgroep;
14.30 uur Hans Gaasbeek interviewt Chris Mhike, advocaat in Zimbabwe;
15.00 uur Hugo Knoppert van ZimbabweWatch geeft een update over de huidige situatie in Zimbabwe;
15.15 uur Malon Krans (advocaat te Amsterdam en bestuurslid van Advocaten zonder Grenzen) vertelt namens Advocaten zonder Grenzen Nederland over het “Protection of children’s rights in detention”- project in Suriname;
15.30 uur afsluiting.

Adres:
Köster Advocaten N.V.
Dreef 22
2012 HS Haarlem
www.kadv.nl

Voor deze bijeenkomst zijn gasten van verschillende organisaties uitgenodigd zoals Amnesty International, Cordaid, Gemeente Haarlem, Ministerie van Buitenlandse zaken, Zimbabwe Watch, Stedenband Haarlem-Mutare, CILC, NIZA en de Nederlandse Orde van Advocaten.

U kunt zich voor deze bijeenkomst aanmelden door een e-mail te sturen naar tijl@kadv.nl.

ZANU-PF - MDC  een jaar later

Iets meer dan een jaar geleden tekenden ZANU-PF en MDC een overeenkomst om de macht te delen. In deze ‘Global Political Agreement’ wordt van alles ‘geregeld’, onder andere persvrijheid. Wat is hiervan terechtgekomen? Bar weinig, vrijwel niets. Nog altijd lopen journalisten gevaar om vastgezet te worden als zij hun werk doen. Het probleem is dat naast deze overeenkomst met mooie intenties er nog steeds conflicterende wetten van kracht zijn die exclusief de ZANU-PF ten dienst staan. Iedere vorm van kritiek op de regering kan volgens deze wetten geïnterpreteerd worden als ondermijning van de staat of de president. ‘Overtreders’ van deze wetten worden nog altijd hard aangepakt, vastgezet en bedreigd.

Human Rights Watch bracht deze maand een rapport uit: Sleight of Hand: Repression of the Media and the Illusion of Reform in Zimbabwe. (Goocheltrucs: onderdrukking van de media en de hervormingsillusie in Zimbabwe). Hierin staat beschreven wat de ontwikkelingen zijn op het gebied van persvrijheid en media in Zimbabwe een jaar na deelname van MDC aan de regering. De conclusies zijn weinig bemoedigend. Er worden wel telkens nieuwe veelbelovende regels opgesteld, maar die worden nooit geïmplementeerd.

Rapport Human Rights Watch

Ook Lovemore Matombo, voorzitter van ZCTU, de grootste Zimbabwaanse vakcentrale, vertelt in een interview met OneWorld  (22 april jl.) dat de situatie in Zimbabwe eigenlijk onveranderd slecht is. Hij maakt duidelijk dat de MDC niets heeft in te brengen en in wezen alleen maar in naam mag meeregeren ter meerdere glorie van ZANU-PF. Het geeft ZANU-PF een vorm van legitimiteit, terwijl er niets veranderd.

Interview op Oneworld met Matobo

Isobel Buiter
26 april 2010

This article was originally published on page 14 of Cape Argus on May 10, 2009

The woman who took on Mugabe

Freedom campaigner Jenni Williams is a persistent thorn in the side of the Zimbabwean dictator. She tells Elizabeth Day about her shocking experiences of police brutality and jail - and how the fight for justice has meant sacrificing a normal family

Elizabeth Day, The Observer , 10 mei 2009

Of all the terrible things that have happened to Jenni Williams over the past six years - and there have been many - there is one incident that stands out from the rest.

It was October 2008. She had been arrested by Zimbabwean police after taking part in a peaceful protest outside a government complex. The marchers were asking for food aid, in a population where three-quarters of the population is starving under Robert Mugabe's oppressive regime. Bundled into a police van, Williams and a colleague were taken to prison and denied bail.

She was in jail for three weeks. On one "particularly bad day" Williams recalls being forced by the guards to sit for hours in the burning sunshine. "I am of light skin, they knew I was going to get very badly sunburnt, and we were just made to sit there for some form of punishment," she says. "And when we tried to object, they started accusing myself and my colleague of being lesbians because she had been beaten and I was rubbing her back.

"So it was a very bad day, and our lawyer had not been able to come to give us any update on our appeal process and I just thought: I don't know how we're going to get through this."

At 47, Jenni Williams has experienced more brutality than most of us will face in a lifetime. She is the founder of the underground activist movement Women of Zimbabwe Arise (Woza), an organisation that, since 2003, has been mobilising Zimbabwean women to demonstrate in defence of their political, economic and social rights. In a fragmented country where women are marginalised by patriarchy, downtrodden by severe financial hardship (official inflation runs at 7,000%) and weakened by the acute lack of food or clothing for themselves and their children, Williams faces an almost insurmountable daily struggle simply to keep going.

Under Mugabe's dictatorship, the threat of state-sanctioned violence is ever-present. Despite being a movement dedicated to peaceful protest, Woza's 70,000 members are routinely arrested, beaten and intimidated.

As an outspoken critic of the current Zimbabwean regime, Williams is one of the most troublesome thorns in Mugabe's side. In a region where anti-government protesters have an uncomfortable habit of disappearing or turning up dead, her day-to-day existence is hazardous: although her main residence is in Bulawayo, south-west Zimbabwe, she moves in and out of safe houses and never stays more than six months in one place. She has been arrested 33 times.

Once she was abducted by police for 24 hours and driven 45km outside the city to an unknown destination. "They were telling me they were going to murder me and bury me and no one would ever know," says Williams. "Luckily for me, we ended up in a police station and some of the police officers were very sympathetic. There was no food there but one of those police officers came and whispered into the window of our cell: 'I'm bringing you food from your house. I know you are hungry.' So sometimes in life when you suspect the absolute worst thing, God sends you an angel."

She says, when I ask her if she ever loses hope in humanity, that this is her answer: finding goodness where you least expect it. Even at her lowest point in that prison yard, forced to sit for hours in the sunshine, her skin burning and her spirits shattered, something happened to salvage her hopes and keep her going. "My colleagues came and told me that Barack Obama had won and was going to be the next president of America and it was - " She breaks off, then emits a loud squeal of delight: "YES! And that made the pain not so bad."

In person, Jenni Williams looks as strong as she sounds. She has a broad face, substantial shoulders and thick, powerful arms. Her hair is braided in tight plaits that snake across her skull. She is mixed race - her mechanic father, who was absent for most of her upbringing, was black. Her mother Margaret is the daughter of an IRA man who emigrated to what was then Rhodesia from County Armagh. He became a gold prospector and married a local woman from the Matabele tribe.

Williams readily admits that dissidence runs in the family: "It's an incredible mix of this Irish and this Matabelean nation, which is a fighting nation. My grandmother was once arrested during the early 80s because the Mugabe regime said she had arms caches. That's the melting pot that I come from."

At first the combination of her looks and her history can make Williams seem a slightly forbidding presence, but as soon as you talk to her you realise that she has an internal composure that gives her a tender, almost maternal quality. She comes across as a protector rather than an aggressor. When she talks, it is in a bubbling stream of flat Zimbabwean vowels spliced with laughter. She smiles a lot.

We meet on one of her infrequent visits to the UK - she is deliberately vague about her movements in case the Zimbabwean authorities attempt to stop her, but she has the backing of Amnesty International and this time has been able to move around relatively freely.

"We [Woza] get scared like anyone else," she says. "But I think what gives us the commitment to continue to do the things we do is that we speak 100% the truth, and we speak it from the moral authority that we are the mothers of the nation, and if your mother cannot speak out on your behalf then you have no one that will speak for you. So that is why we are committed to doing this: because we want a better future for our children."

The horrible irony for Williams is that being the mother of a troubled nation means she finds it increasingly difficult to be the mother of her own family. Her husband Michael, an electrician, and her three adult children - one daughter, Natalie, 28, from her first marriage, and two sons, Christopher, 24, and Richard, 22 - all live in the UK. It would be too dangerous for them to stay in Zimbabwe.

When Woza organised its first Valentine's Day march in 2003 (14 February, with its connotations of love and understanding, is a crucial date for the organisation, which promotes strategic nonviolence), Christopher, then 18, was arrested for handing out roses. Although the Zimbabwean constitution grants the right to peaceful protest, the authorities argue that it cannot be carried out in the streets without prior notification.

"I couldn't do anything," says Williams now, twisting her hands on the table in front of her. "It was just deeply frustrating for me to be a mother and see that my child had now gotten arrested for something that I was doing, and I was helpless. And so with Christopher's arrest, my mother-in-law [who lives in the UK] got a little bit worried and said: 'Look, please can we have the kids?'

"Also, because of my activism there were threats that they would be taken and put in the youth militia, where they train these kids to be violent, so I had no other option but to allow my two sons, who were still living in the house, to come and be in the UK. My daughter is much older; she had already left home.

"It's not easy for me to live apart from them. But we are very, very busy leading this organisation. I already work 14 to 15-hour days. There's no way right now I can be a mother to my children because I'm too occupied being a mother to the nation."

Does she feel guilty about the choice she has made, about placing the political over the personal? "No, I don't because I know and they know and we all understand and discuss these issues and they know why we're doing it. So it's not a matter of guilt. I miss them terribly. I miss my husband terribly. But I know it's for them I'm doing it, and they know that, too."

Much of her life has been spent taking care of other people - at the age of 16 she dropped out of school to help her single mother care for her six siblings. And, like the Woza members, 70% of whom have not completed secondary education, she has experienced at first hand the vicious hardships of a Zimbabwean upbringing: in 1994, her eldest brother died of Aids, and because of her mixed heritage she has experienced racism from both sides of the ethnic divide.

"In some ways, my blood has been too black to be beautiful," she says sadly. "In other ways, my skin has been too white to be right. And yeah, it's been a problem... My first marriage failed because, at the wedding ceremony, my ex-husband's mother and father arrived at the wedding and the reality that I was mixed race hit them when they saw my mother and they saw my brothers, who are much darker than me, and they just couldn't take it and they left the ceremony. They hounded my husband with all this stuff about the son of Ham and all this racist rhetoric, and: 'You're going to have black children' and our marriage failed as a result of that.

"And now under Mugabe, quite often police officers who do not know me, who do not know my background, will make all sorts of racist [anti-white] comments to me and so I've also had that... So it hasn't been easy."

But perhaps it was this sense of never quite belonging, of having to prove herself in the face of adversity, that gave Williams the sheer single-mindedness she has needed to pursue what she believes is right in a land where the idea of justice is, at best, illusory. "Seeing my mother want something better for me and seeing her sacrifices [as] a single mother raising seven children - it motivated me a lot... It was her as a role model and the fact I had seen so much discrimination that made me want to become a human rights defender."

In what she refers to as "my previous life", Williams ran her own public relations company. From 1994 to 2002 the business was so successful that it won a sizeable contract to do all the communications for the Zimbabwean Farmers' Union. This brought Williams directly into conflict with the government - Mugabe's controversial policy of land reform enables white farmers to be forced off their properties in order to "redistribute" wealth. "It was very hot and heavy and I was under threat," says Williams. "The police kept visiting the offices. It was just impossible. It ended up losing me my company." Enraged by the injustice of what happened, Williams became politically active. A year later, Woza was formed.

Its grassroots members, many of whom come to the organisation from church groups, are the ordinary women of Zimbabwe who would otherwise remain voiceless - the seamstresses, the vegetable sellers and hairdressers. Williams leads regular street demonstrations, during which the protesters sing gospel songs and carry brooms, embodying their desire to sweep the government clean. It is a terrifying process: "Sometimes when we are singing, we are extremely discordant because, you know, your mouth is dry, you're scared and you're watching out the whole time for the police."

Dispiritingly, Williams says that there has been no noticeable improvement in conditions since the power-sharing agreement brokered in September between Mugabe and Morgan Tsvangirai, the leader of the opposition. "We had huge expectations that it would have... but we have not noticed any change. In fact, in some ways we can say the pressure on us has increased because post the signing of this deal, I then found myself back in prison. And after having made bail - and it was a huge legal battle - we then found that we were restricted to a 40km radius, and that has never happened before.

"Since Morgan Tsvangirai was sworn in, there is more food on the shelves, but our members certainly cannot afford to buy that food. There's 94% unemployment, and the 6% that's left over probably cannot even afford to pay for their bus transport into work.

"Our members, what are they going to do? They can't afford the school fees. They're desperate for their children to get educated. The decision is: do I feed this child right now or do I buy chalk so they can go to school? And that's a horrible choice that parents are being forced to make in Zimbabwe. So daily life is just horrific."

In prison, conditions are even worse. "It's a living nightmare," says Williams. "It's a death sentence." At mealtimes food is so scarce that the portions are measured out in teaspoons. After Williams's three-week incarceration last October, a female prisoner begged her to leave behind her underwear. "They said: 'We have not seen a pair of panties for two or three years while we've been in prison.' And, I mean, someone can be stripped of their dignity, but if you're a woman you really want to be able to have a pair of panties - it's something basic."

She has a vivid memory of being taken to a men's prison and seeing hundreds of skeletal inmates in the courtyard. "These were men who were - what's the word - you can't say crouching because that implies a bigger body space - people were so thin that they looked like spiders, when they close themselves up and you can't see any limbs. They were like ghosts: rows and rows of ghosts."

Although she would never admit to it, it is clear that the prospect of being sent back there fills Williams with dread. The trial relating to her October arrest on charges of disturbing the peace is still ongoing - at the time of going to press, Williams and her co-leader Magodonga Mahlangu were due to appear in front of the Bulawayo magistrate's court on 30 April.

Meanwhile, the daily struggle continues. Williams refuses to dwell on the negative, and perhaps this is a necessary technique of self-preservation: how else would she be able to carry on fighting, with such good-humoured courage and tenacity, in the face of such intimidation and danger?

Before she leaves, I tell her that I know no one who possesses the necessary strength to do what she does. "I know lots!" she shrieks happily, shrugging herself into a huge padded black coat. "I know all the Woza members. We are constantly arrested, hundreds of us, and we make each other strong, defend our rights and help each other cope. So I am in extremely good company."

She zips up her coat and gives me a warm hug. Then she walks away, back to fight the battles that no one else dares to face.

http://www.guardian.co.uk
Amnesty.org.uk/woza

Goede informatie lezen over de situatie in Zimbabwe, kijk dan bij:
www.mg.co.za (Mail&Guardian - Zuid-Afrika)
www.guardian.co.uk (The Guardian - UK)
news.bbc.co.uk (BBC - UK)

Voorzitter Stedenband

Gezocht:  Voorzitter Stichting Stedenband Haarlem-Mutare

De gemeente Haarlem heeft een officiële stedenband met de gemeente Mutare in Zimbabwe. Mutare is gelegen in het oostelijke hoogland van Zimbabwe aan de grens met Mozambique.

De Stichting Stedenband Haarlem-Mutare is opgericht om de relatie tussen beide steden vorm en inhoud te geven. De stichting werkt samen met, maar onafhankelijk van de gemeente en andere organisaties. De stichting organiseert activiteiten in zowel Haarlem als Mutare. Daar ondersteunen we projecten op gebied van sport, gezondheidszorg, huisvesting, duurzame ontwikkeling en cultuur. De projecten komen ten goede aan de allerarmsten en zijn er op gericht om jonge mensen zich te laten organiseren.

We werken op basis van gelijkwaardigheid en de projecten van de stedenband komen ook de mensen in Haarlem ten goede. Met de stedenband willen we voor de bevolking in Haarlem een venster op Afrika zijn.

Tot nu toe worden de projecten voornamelijk gefinancierd met projectsubsidies van fondsen. We willen in de toekomst ook gebruik gaan maken van particuliere donateurs en sponsoring van bedrijven.

Ter versterking van het bestuur zoekt de stedenband een voorzitter

Profielschets voorzitter

Doel van de functie

De voorzitter werkt nauw samen met de coördinator van de stedenband welke de algehele leiding van de stedenband heeft, regelt de bestuursactiviteiten en treedt op als vertegenwoordiger c.q. woordvoerder. Hij stemt twee wekelijks af met de coördinator van de stedenband. De voorzitter is het boegbeeld van het de organisatie en draagt  zorg voor externe contacten. De voorzitter leidt de bestuursvergaderingen. De voorzitter deelt zijn taken met de andere leden van het dagelijks bestuur.

Taakinhoud

De voorzitter ziet toe en bewaakt, door middel van verantwoording tijdens de bestuurs vergadering, de kwaliteit van de uitvoering van taken en activiteiten die worden verricht binnen de organisatie. Daarbij controleert hij/ zij de voortgang van de bestuursactiviteiten.

Om een inzichtelijk beeld te krijgen van de activiteiten, die zijn ondernomen in het verleden, maar zeker de activiteiten die ondernomen moeten worden in de toekomst, stelt de voorzitter samen met de coördinator een werkplan(ning) op.

Bij onvoldoende voortgang van projecten stelt de voorzitter in overleg met de coördinator vast of er behoefte is aan versterking.

De voorzitter dient in het bezit te zijn van een maatschappelijk netwerk en dat te gebruiken en heeft een samenwerkingsgezinde instelling. Door samen te werken worden werkzaamheden eerlijk verdeeld en voorzien van draagvlak voor uitvoering.
 
De voorzitter is, samen met de secretaris, verantwoordelijk voor het opstellen van de agenda en de voorbereiding van de vergadering. De voorzitter licht de agendapunten toe en verheldert deze wanneer zij niet duidelijk zijn. De voorzitter houdt contact met de staf in Haarlem en het bestuur in Mutare.

Verantwoordelijkheden/ bevoegdheden

De voorzitter kan bestuursleden ter verantwoording te roepen over hun beslissingen, optreden en functioneren. De voorzitter is  toezichthouder op de bestuurlijke activiteiten en eindverantwoordelijke voor de stichting stedenband.

De voorzitter dient toezicht te houden op de naleving van de statuten en het huishoudelijk reglementen.

Samen met secretaris en penningmeester vormt de voorzitter het dagelijks bestuur.

Functie-eisen (kennis en vaardigheden)

* Heeft aantoonbare ervaring in bestuurlijke omgeving, bij voorkeur een vereniging
* Heeft kennis van de wereld van ontwikkelingssamenwerking
* Kan de belangen van de stedenband behartigen
* Kan duidelijk en overtuigend communiceren (intern en extern)
* Heeft goede contactuele vaardigheden
* Evaring met vergaderingen leiden
* Heeft ervaring in de omgang met de media
* Heeft een inspirerende, doortastende, wervende en een samenwerkingsgerichte persoonlijkheid
* Kan besluitvormingprocessen hanteren
* Kan prioriteiten stellen

De voorzitter erkent uiteraard altijd de democratische besluitvorming en kan zich er bij neerleggen wanneer soms beslissingen worden genomen, waarover zijn persoonlijke standpunt anders is.

Vergoeding
Helaas heeft de Stichting Stedenband Haarlem-Mutare niet de middelen om een vergoeding te bieden voor de werkzaamheden.
Procedure
Als u interesse hebt in deze functie kunt u een gemotiveerde brief met CV opsturen, of een email sturen naar de coördinator Dik Bol, dik@haarlem-mutare.nl . Afhankelijk van het aantal reacties nodigt de coördinator van de Stedenband Haarlem-Mutare u uit voor een kennismakingsgesprek. Deze reactie dient uiterlijk 1 november 2010 bij ons binnen te zijn.

Contactgegevens
Heeft u serieuze belangstelling? Neem contact met ons op of kijk op de website:  www.haarlem-mutare.nl. Op de website vindt u informatie over de activiteiten van de stedenband.
Voor meer informatie kun je altijd contact opnemen met;
Dik Bol, coördinator Stedenband Haarlem-Mutare.
dik@haarlem-mutare.nl
telefoon 023-5324008