Donatie | Publicaties | Contact | EN | De Kracht van Afrika
Home

Welkom bij de Stedenband Haarlem-Mutare

Geschiedenis Zimbabwe in de picture

von (bep) am May 26 2016

Afgelopen vrijdag werd het boek We Moeten Gaan van Marnix de Bruyne gepresenteerd. Hij beschrijft de geschiedenis van Nederlandse boeren in Zimbabwe, van de tijd dat Zimbabwe nog Rhodesië heette tot na de gedwongen verhuizing uit hun nieuwe vaderland. In zijn boek laat hij zowel blanke ex-boeren als de huidige zwarte landeigenaren aan het woord. Het boek is zeer goed ontvangen en werd onder meer aangeprezen door Adriaan van Dis, die dankzij zijn band met Zuid-Afrika afgewogen oordeel kan vellen : “De Bruyne oordeelt niet, maar graaft en luistert. Wat boven komt zijn voortreffelijk geschreven verhalen waarin afkeer en genegenheid samenvloeien tot een aangrijpende postkoloniale geschiedenis”.

                                                                          

Ten tijde van de Engelse overheersing in Zimbabwe lieten veel Europese boeren zich verleiden door de overdaad aan goedkope landbouwgrond. Zimbabwe raakte ook in trek bij Nederlandse boeren, die ruimtegebrek en regeldruk in eigen land ontvluchtten. Een aanzienlijk deel van de Nederlanders die zich in Zimbabwe vestigden was afkomstig uit voormalig Nederlands-Indië, dat zij veelal noodgedwongen hadden moeten verlaten nadat Indonesië in 1949 onafhankelijk was geworden. Na terugkeer in Nederland konden deze ‘kolonisten’ vaak maar moeilijk aarden, omdat zij terugverlangden naar de ruimte, het levensritme en het klimaat in de tropen, en omdat zij het aanzien dat zij als blanke bovenlaag in Nederlands grootste kolonie hadden genoten maar moeilijk konden missen. Bovendien werden zij door veel Nederlanders juist geminacht, omdat zij als onderdrukkers werden weggezet die het Indonesische volk decennialang in zijn ontwikkeling hadden teruggehouden. In Zimbabwe vonden deze ‘ontheemden’ niet alleen de mogelijkheid een bloeiend boerenbedrijf van de grond af op te bouwen, maar zagenzij tevens hun kans schoon om een nieuw bestaan op te bouwen dat veel weg had van hun vertrouwde leven in de Oost. In een boeiende uitzending belicht Andere Tijden deze geschiedenis aan de hand van verhalen van enkele oud-Zimbabwe- en Indiëgangers. Klik hier om de documentaire terug te kijken.

Toen ook Zimbabwe in 1980 de onafhankelijkheid verwierf, werd al snel duidelijk dat er ook een einde zou komen aan de ‘blanke’ dominantie in het Afrikaanse land. Het grootgrondbezit van Europese boeren werd onteigend en herverdeeld onder de bezitloze arme bevolking, maar vooral onder veteranen die strijd hadden geleverd in de onafhankelijkheidsoorlog. De documentaire laat mooi zien dat deze ogenschijnlijk positieve ontwikkeling wel degelijk een schaduwzijde had. Waar een eerlijker verdeling van het land door bijna iedereen zal worden toegejuicht, kan aan de andere kant niet worden ontkend dat Mugabes hervormingsbeleid ook minder wenselijke gevolgen had. Omdat de nieuwe eigenaren vaak de benodigde kennis, kunde én middelen ontbeerden, lukte het hen niet om opbrengsten te realiseren die ook maar in de buurt kwamen van wat hun voorgangers van het land wisten te halen.   

 

Back


Commentaren

Sep 19 2017

Alice

Het land heette Rhodesie en werd niet overheerst door Engelsen maar door blanken die zich Rhodesier noemde en het land van een stenen tijdperk binnen 50 jaar hebben opgebouwd tot een modern land. Dit land heeft nooit de naam Zimbabwe gehad tot 1980. De blanken woonden daar toen al 90 jaar. De Nederlandse boeren kwamen later en zij hebben ook veel ontwikkeld. Een typisch links verhaaltje waar de waarheid ver te zoeken is.

Oct 09 2017

Alice

Verder lagen de commerciĆ«le boerderijen naast de Tribal Trust Lands dus is de aarde/soil het zelfde. Alleen de methode van landbouw is anders. De blanke boeren investeerden in het land, de zwarte boeren exploiteerden het land zodat het arm werd. Ik heb 2 jaar lang langs deze boerderijen gereden en wist al wanneer het commercieel was of communaal door naar de gewassen te kijken. Een blanke boer heeft geruild en binnen 1 jaar was het land vruchtbaar maar zijn land werd uitgeleefd en onvruchtbaar. Nu is alles verdwenen en bijna geen landbouw meer over. Bijna alle voedsel wordt geĆÆmporteerd uit Zuid Afrika waar de boeren ook worden bedreigd en uit Zambia waar de blanke boeren met open armen worden verwelkomt. Trouwens het laatste nieuws is dat Zimbabwe de boerderijen weer terug wil geven want ze zien wel dat het helemaal fout gaat.