Donatie | Publicaties | Contact | EN | De Kracht van Afrika
Blog

 Blog

African House and Pancakes

von (bep) am Mar 20 2014

Het cliché is hier ook van toepassing: wat gaat de tijd snel! Onze laatste week in Mutare ging rap voorbij. Afgelopen week nog een drietal scholen bezocht, waaronder dit keer ook middelbare scholen. Een leuke afwisseling met de basisscholen voor een goede wisselwerking tussen ons en de leerlingen. De grapjes worden beter begrepen en de informatie over Nederland is net even wat uitgebreider.

Voor het toerisme onderzoek zijn we nog steeds bezig met de laatste “puntjes op de i”, maar wel hebben we een zogeheten citymap in elkaar gezet. Alle do’s (o.a. BBQ’en op z’n Afrikaans, clubben op z’n Afrikaans en hamburgers eten bij de Spar) en don’t (zoals alleen ’s nachts over straat lopen en het Mutare Museum) staan op deze kaart. Het idee van deze kaart is al zo populair, dat zelfs instellingen hier in Mutare de kaart graag in een Engelse versie tegemoet ziet. Een van deze instellingen in zelfs zo enthousiast over ons verhaal, dat we een stuk in zijn Tourist Magazine mogen schrijven over al onze ervaringen in Zimbabwe.

Om nog een beetje meer in de Zimbabwaanse cultuur op te gaan, hebben we besloten ons haar te laten invlechten. Allebei 6 uur en een pijnlijk(e ) hoofd, rug en nek verder hebben we daadwerkelijk een hoofd vol met vlechtjes. Mochten we het al koud hebben gehad met de 30 graden hier, dan hebben we dat nu zeker niet meer, want wat zijn die vlechtjes warm! 

Onze laatste toeristische bestemming voordat we Mutare verlaten was Chimanimani: een National Park ten zuiden van de stad. Na een paar uur met z’n vijven (David en z’n vrouw en zwager en wij twee) in een personenauto, is de waterval een verademing. De enige domper op de pret is dat we onze bikini niet meegenomen hadden, dus veel meer dan voetje baden zat er niet in.

Zoals gezegd is onze laatste week in Mutare een feit en daar hoort een afscheidsfeestje bij. Samen met iedereen die ons de afgelopen weken heeft geholpen,  ondersteund of vermaakt, kan bij ons langskomen voor een pannenkoek en een stukje appeltaart (sommige Nederlandse gewoonten moeten nou eenmaal wereldwijd bekend zijn). Niet alleen het feestje bij ons thuis dient als afscheid, maar ook ons bezoekje aan de Motorclub met onze nieuwe vrienden die we hebben leren kennen via ons onderzoek. Deze club is alles behalve Hells Angels en grote mannen, want de avond staat vooral in het teken van een “African House” DJ.

Bepakt en bezakt vertrekken we zondagochtend om 5 uur(!) richting het busstation, om onze bus richting Bulawayo te pakken. Dat we geen airco hadden wisten we, maar de enorm harde muziek in de bus was ons niet verteld. Negen uur later komen we met een bezwete rug en een piep in onze oren aan in Bulawayo. Kortom: het einde van ons Zimbabwe-avontuur is in zicht. 

Suzie en Ruth

 

Zurück


Kommentare

Mar 26 2014

agnes

is dat een boomstam waar jullie bij staan???
mooi verslag..trots

Apr 06 2014

Alice

Dat is de Baobab boom. Deze is heel oud.Zo'n 1500 jaar schat ik.