Donatie | Publicaties | Contact | EN | De Kracht van Afrika
Blog

 Blog

Aankomst in Zimbabwe

von (bep) am Feb 24 2014

Mijn vlucht naar Harare was al een aardige ervaring met twee tussenstops (Egypte & Tanzania). Ik had het geluk om naast een priester te zitten uit Tanzania (geeft toch een veiliger gevoel). Toen ik hem vertelde wat mijn geloof was, begon hij keihard te lachen. De rest van de vlucht heeft hij zijn overtuigingskwaliteiten in de strijd gegooid om mij op andere gedachten te brengen. Mijn andere gezelschap was een knappe Zimbabwaanse jongen, die blijkbaar onder de indruk was van mijn witte huid ‘’are you using any whiteningcreams?’’…uhhh no…

Aangekomen in Harare kwam ik in eerste instantie de douane niet door, omdat ik het adres van Nyasha en Lovemore niet wist. De enige straat die ik me kon herinneren van de foto’s van Dik en Marjolein was de Robert Mugabe road/street/av. Gelukkig na een halfuur wachten en wat vriendelijk lachen, mocht ik doorlopen. Het was heel leuk om Ruth en de familie weer te zien en ik ben warm ontvangen.

Zimbabwe is veel meer ontwikkeld dan ik me had voorgesteld. Ik zie weinig armoede/bedelaars. De huizen zien er in de meeste gedeeltes goed uit, zo zijn er weinig onafgebouwde/stilstaande bouwprojecten en de huizen zijn gewoon gebouwd van steen met een dak. In de supermarkt is het aanbod reuze. We kunnen hier ook gewoon water uit de kraan drinken. De sociale controle is hoog. Zo worden mensen die stelen van anderen, door omstanders gebeten/in elkaar geslagen. We zagen zelfs een foto van twee vrouwen in de krant die melkpoeder hadden gestolen, als een soort straf.

Onderhand hebben we een hoop mensen ontmoet. We zijn voorgesteld aan vrienden, buren, familie en hebben de school van de oudste zoon Junior bezocht. We lazen dat minder dan 1% van de bevolking hier blank is en dat is te merken aan de reacties. Iedereen staart ons aan, we zien regelmatig dat mensen semi stiekem foto’s van ons maken, kinderen willen ons graag even aanraken en we gaan regelmatig met mensen op de foto. Alles is uit goede bedoelingen en de mensen zijn erg vriendelijk.

We hebben al aardig wat vreemd eten gegeten. Satza (Maispap) is het nationale gerecht en meer geliefd door Ruth dan door mij. Lekkernijen bij deze pap zijn: varkenspoten, kippenlevers, rupsen ,kippentenen (plus de nagels) en kippendarmen (het liefst met een restje). De laatste twee hebben we gelukkig nog kunnen weren. De rupsen worden gekookt en vervolgens gefrituurd. Ze smaken naar popcorn/inktvisringen, dus opzich best prima. Helaas zijn de stekels op de rups zelf minder aantrekkelijk.

Woensdag zijn we aangekomen in Mutare. Onderweg hebben we geluncht bij de vader van Nyasha. Hij heeft een onwijs grote boerderij naast een natuurpark. Hij verbouwd voornamelijk mais en tabak. We hebben een kijkje mogen nemen in zijn tabaksfabriek. Hier worden de bladeren gekookt in grote containers en vervolgens gedroogd. De geur in deze ruimtes is erg sterk en een broeikas voor bacteriën.  We werden geadviseerd niet te lang hier te blijven i.v.m. hoge kans op ziektes.

Ons onderzoek loopt gestaag. We beginnen een aardig beeld te krijgen van de kansen en hopen deze komende weken verder uit te kunnen werken.

Ruth en Suzie

 

Zurück


Kommentare

Feb 26 2014

agnes

Hey Suzy, stoer hoor rupsen eten!!!!
en nog gefeliciteerd
dikke knuf, ook van Janna
xxx

Apr 06 2014

Alice

Wat raar dat mensen daar staren naar blanken? Ik heb daar voor 6 jaar gewoond en gewerkt en nog nooit meegemaakt dat ze naar mij staarden. Of droegen jullie kleding die daar niet acceptabel is?